We boeken meteen een bus naar San Jose, de hoofdstad, met de bedoeling om van daaruit met de Ticabus naar David te gaan in Panama...en daar begon de miserie. Ticabus wou ons geen zitje verkopen omdat we geen vliegticket vanuit Panama naar België konden voorleggen. Euh...excuseer?! Dat bleek nu dus plots een nieuwe vereiste te zijn om Panama over land te mogen betreden, dit om de vele gepensioneerde Amerikanen die in Panama wonen en elke drie maanden een zogenaamde visa-run doen naar Costa Rica af te schrikken. Daarnaast moeten we ook bewijzen dat we elk minimum over 600 dollar beschikken. Ofwel cash, ofwel via een recent bankafschrift en alsof dat nog niet genoeg is heeft Costa Rica ook iets gevonden om mensen te plagen: een exit fee. Nu zijn we al gewoon dat we als we een land verlaten een exit fee moeten betalen maar dit slaat echt alles. We moeten in San Jose in een filiaal van één specifiek agentschap de exit fee van 7 dollar per persoon betalen en het ontvangstbewijsje moeten we dan bewaren om voor te leggen aan de grens. Waarom niet normaal doen zoals elk ander land en gewoon aan de grens betalen? God mag het weten.
Er zit dus niets anders op dan opnieuw een vals ticket te maken maar deze keer steken we er veel meer werk in want ze controleren blijkbaar grondig. Een ganse dag zijn we bezig met het verzamelen van alle nodige documenten. We ontdekken ook dat Ticabus ons het volledige bedrag aanrekent van San Jose naar Panama City en dat terwijl we maar tot in David (nog niet eens halverwege) willen reizen. Ergens logisch omdat ze dat zitje kwijt zijn maar wees gerust dat ze onderweg niet zullen nalaten om mensen op te pikken. We vinden nog een andere lokale maatschappij die van San Jose tot in David rijdt, Tracopa, en dit voor een vierde van de prijs. De volgende dag zorgen we dat we op tijd aan het busstation zijn voor de bus van 13u om dan te horen dat die buslijn niet meer bestaat maar dat we wel morgen om 7u kunnen gaan. Zo zitten we dus 4 dagen vast in San Jose.
De volgende dag komen we na acht uur bussen met een klein hartje bij de grens. Iedereen wordt inderdaad grondig gecontroleerd maar we komen er mee weg! Een uurtje later zijn we in David, een grijze stad in het noorden van Panama. We hebben het ondertussen helemaal gehad met grote steden en willen terug de natuur in, maar blijkt nu dat er in Boquete een festival is en dat alles volboekt is. Ok dan maar eerst naar de kust dachten we maar ook in Bocas del Toro zat alles vol vanwege Semana Santa. We reserveren uiteindelijk de eerste vrije kamer in Boquete en zitten opnieuw vijf dagen vast in een stad waar helemaal niets te beleven valt. Gelukkig is ons hostel, Chambres en Ville, wel ok met een eigen keuken en een supermarkt om de hoek.
We zijn allebei behoorlijk gefrustreerd door de afgelopen dagen en zijn dan ook dolgelukkig als we op zaterdag eindelijk kunnen vertrekken naar Boquete en verder reizen zoals gepland.
Meer foto's: klik hier.